« إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ ، وَ هُوَ عَلَى مَا يَشَاءُ قَديِرٌ » « 1 » . هر چه حق بهر بندگان آراست * آرزو آن‌چنان نداند خواست كردنى آنچه در جهان شايد * كرده‌اى آن‌چنان كه مىبايد از تو رونق گرفته كار جهان * كه تويى آفريدگار جهان نقش زيبا به لوح خاك از توست * دل دانا و جان پاك از توست راه خير و شر نموده و قدرت بر هر دو « 2 » كرامت فرموده كه « وَ هَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ » « 3 » . پس اگر بنده به راه خير رود خداى را شكر بايدش كرد بر هدايت و اعطاى قدرت ، و اگر به راه شرّ رود نفس خودش را مذمّت بايد كرد بر مخالفت و جرأت . سخن خداى مثل سخن طبيب است ؛ هر كه شنيد صحّت يافت و هر كه نشنيد مريض ماند ؛ و او از صحت و مرض فارغ ؛ « إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ » « 4 » . ز عشق ناتمام ما جمال يار مستغنى است * به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روى زيبا را درِ چهارم : در نبوت و رسالت چون حق‌تعالى را نمىتوان ديد و به ادراك حواس به او نمىتوان رسيد و [ همه كس را قرب منزلت و لياقت مكالمت با او ميسّر نيست

--> ( 1 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « خ » : « آيه نيست ، مضمون اين است : به درستى كه او به همه بينا است ، و او بر هر چه خواهد تواناست » . ( 2 ) . نسخهء « م » : « قدرت هر دو » . ( 3 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « خ » : « راه نموده‌ايم آدمى را ، راه خير و راه شرّ » . بلد ، آيهء 10 . ( 4 ) . در حاشيهء نسخهء « ق » و « خ » : « مضمون اين است كه به درستى كه حق‌تعالى بى نياز است از جهانيان » . عنكبوت ، آيهء 6 .